Akrobatyka jest bardzo starą dziedziną aktywności fizycznej. Jej początku możemy doszukiwać się już w starożytności, gdzie była ćwiczeniem dla ciała i ducha. Z upływem stuleci stała się formą rozrywki, a również sposobem zarobkowania. Obok akrobatyki sportowej rozwija się akrobatyka artystyczna. Jest to połączenie skomplikowanych i wymagających ogromnej sprawności fizycznej ćwiczeń z elementami mającymi nadać im wymiar sztuki, np. taniec. Podziw budzi również połączenie gimnastycznych zdolności z ogniem. Akrobatyka artystyczna, którą obserwowaliśmy dotąd jedynie w cyrku, przeniosła się na ulicę. Pokaz ognia, łączenie skomplikowanych figur z różnymi technikami tańca przyciąga młodzież, więc takie zajęcia zaczynają wprowadzać szkoły tańca, a ponadto domy kultury. Nikogo nie dziwi powoływanie do życia coraz większej ilość grup specjalizujących się w przekazywaniu uczniom tajników Parkour, 3runu, czy wykonywania budzących podziw figur akrobatycznych. Akrobatyka artystyczna to jedna z opcji wykazania się nie tylko sprawnością fizyczną, która musi osiągać niesamowicie wysoki poziom, ale też kreatywnością i determinacją. To wolność łączenia, przerabiania i doskonalenia. Nie obowiązują tutaj schematy, jakich trzeba przestrzegać podczas trenowania większości dyscyplin. To też możliwość ekspresji najgłębszych pokładów energii, której młodzi ludzie szukają we wszystkich formach aktywności. Sporty ekstremalne dają więcej emocji, niż tradycyjna siatkówka, piłka nożna, czy narciarstwo. Nic więc dziwnego, że ich popularność rozwija się tak szybko, mimo zagrożeń, jakie ze sobą niosą.